آبل پوماس برای تولیدکنندگان خوراک دام ارزشمند است، زیرا یک فرآوردهٔ جانبی گیاهی با پروفایل الیاف مفید، منشأ آشنا و زنجیرهٔ تأمینی است که با جابجایی به سمت مواد اولیهٔ خوراکی دایره‌ای هماهنگ است. در بررسی‌های فنی ما با تولیدکنندگان خوراک، آبل پوماس اغلب زمانی مطرح می‌شود که یک فرمولاسیون‌کننده بخواهد ساختار الیافی را بدون اتکا کامل به پوسته‌ها یا سبوس‌های مرسوم افزوده شود. آبل پوماس پکتین، سلولز و همی‌سلولز را فراهم می‌کند و این اجزا رفتار متفاوتی در شکمبه و رودهٔ عقب دارند؛ همین امر دقیقاً دلیلی است که آبل پوماس نیازمند بررسی دقیق‌تری است نه اینکه صرفاً با برچسب عمومی «فرآوردهٔ جانبی» شناخته شود. مقررات خوراک حیوانات ادارهٔ غذا و دارو (FDA) تحت بخش ۲۱ CFR ۵۰۷، از تولیدکنندگان انتظار دارد که از روش‌های خوب فعلی تولید (cGMP) استفاده کنند و آبل پوماس در این چارچوب جای می‌گیرد، مشروط بر اینکه تأمین‌کننده رطوبت، مواد خارجی و شرایط انبارداری را کنترل کند. استانداردهای ایمنی خوراک مانند BRC و معادل‌های آن نیز تأیید تأمین‌کننده و ردیابی‌پذیری را الزامی می‌دانند و آبل پوماس می‌تواند این انتظارات را برآورده کند، مشروط بر اینکه مستندات مربوط به هر قوطی یا لات ارائه شود. آبل پوماس ماده‌ای معجزه‌آسا نیست، اما منبعی عملی از الیاف است، به شرطی که خریدار تغییرپذیری آن را درک کرده و آن را به‌درستی مشخص کند.
آپل پوماس در برنامه‌های تغذیه‌ای جفت‌داران به‌صورت طبیعی‌تری نسبت به آنچه بسیاری انتظار دارند، جا می‌گیرد، زیرا جفت‌داران می‌توانند محصولات جانبی الیافی را از طریق تخمیر میکروبی مصرف کنند و آپل پوماس الیاف قابل تخمیری فراهم می‌کند که هنگام استفادهٔ متعادل از آن، عملکرد شیردان را پشتیبانی می‌کند. در یک بررسی اخیر با تیم تغذیه دام‌های شیری، آپل پوماس به‌عنوان منبع جزئی الیاف در جیره آزمایش شد و تیم دریافت که متغیر کلیدی، صرفاً نرخ افزودن نبود، بلکه رطوبت و یکنواختی ذرات دفعهٔ خاص آپل پوماس بود. این یافته در مورد آپل پوماس رایج است: این ماده می‌تواند مؤثر باشد، اما عرضهٔ آن باید پایدار باشد. برای حیوانات تک‌معده‌ای، کاربرد آپل پوماس محدودتر است، زیرا الیاف و پکتین آن بر هضم تأثیر می‌گذارد؛ بنابراین معمولاً در نرخ‌های پایین‌تر یا در گونه‌هایی که تحمل بیشتری نسبت به الیاف دارند، استفاده می‌شود. ما تولیدکنندگان خوراک را تشویق می‌کنیم تا آپل پوماس را بر اساس مبنای الیاف قابل هضم ارزیابی کنند و آن را در جیرهٔ واقعی آزمایش نمایند، نه اینکه بر توصیه‌های عمومی تکیه کنند. آپل پوماس زمانی بیشترین کاربرد را دارد که متخصص تغذیه ویژگی الیافی آن را رعایت کند و خریدار حساسیت آن نسبت به رطوبت را در نظر بگیرد.
کنترل رطوبت تعیین‌کنندهٔ این است که آجیل سیب یک مادهٔ تغذیه‌ای برای خوراک دام باشد یا مشکلی در حمل‌ونقل و انبارش، و این دقیقاً جایی است که بسیاری از پروژه‌های آجیل سیب موفق می‌شوند یا شکست می‌خورند. آجیل سیب در حالت تازه یک فرآوردهٔ جانبی با رطوبت بالا است و اگر به‌درستی خشک نشود یا پایدار نگاه داشته نشود، به‌سرعت ممکن است کپک بگیرد، گرم شود و ارزش خود را از دست بدهد. در بررسی‌های ما از تأمین‌کنندگان، از آن‌ها می‌پرسیم که آجیل سیب چگونه خشک می‌شود، چگونه رطوبت آن پایش می‌شود و آیا سوابق انتشار دسته‌ها مطابق با شمارهٔ دسته است یا خیر. تولیدکننده‌ای از خوراک دام که ما از آن حمایت کردیم، آجیل سیبی دریافت کرده بود که در زمان رسیدن ظاهری قابل‌قبول داشت اما در انبار به‌صورت گلوله‌ای درآمد؛ و علت اصلی این پدیده خشک‌کردن نامنظم بود نه نقض مشخصات. پس از اینکه تأمین‌کننده محدودهٔ رطوبت آجیل سیب را تنگ‌تر کرد و داده‌های انتشار در سطح دسته را اضافه نمود، کارخانه توانست برنامه‌ریزی خود را بر اساس آجیل سیب انجام دهد نه اینکه واکنشی به آن داشته باشد. چارچوب‌های ایمنی خوراک دام به‌سبک BRC و FDA، بازرسی مواد ورودی و ردیابی را انتظار دارند و آجیل سیب زمانی در این چارچوب‌ها جای می‌گیرد که سوابق رطوبتی واقعی باشند. آجیل سیب یک مادهٔ زیستی است، بنابراین تغییرات جزئی در آن طبیعی است، اما تأمین‌کننده باید بتواند محدودهٔ تغییرات و روش خشک‌کردن را توضیح دهد.
الیاف باقی‌مانده از سیب (Apple Pomace fiber) دلیل اصلی توجه تولیدکنندگان خوراک دام به این ماده از نظر تغذیه‌ای است و این الیاف یک ترکیب منفرد نیستند. باقی‌مانده سیب حاوی پکتین، سلولز و همی‌سلولز است و این اجزا با سرعت‌های متفاوتی تخمیر می‌شوند؛ بنابراین باقی‌مانده سیب می‌تواند بخش‌های مختلفی از فرآیند گوارش را بسته به نوع حیوان و میزان افزودن آن پشتیبانی کند. در بحث‌های فنی ما، اغلب باقی‌مانده سیب را ابزاری برای تأمین الیاف (fiber tool) توصیف می‌کنیم نه منبعی برای پروتئین، زیرا محتوای پروتئین آن کم است و نباید آن را جایگزین پروتئین در نظر گرفت. این صراحت در فرمولاسیون اهمیت دارد، چرا که تولیدکننده‌ای که انتظار داشته باشد باقی‌مانده سیب پروتئین تأمین کند، ناامید خواهد شد، در حالی که تولیدکننده‌ای که از آن برای ایجاد ساختار الیافی استفاده کند، نتیجه‌ای قابل‌پیش‌بینی‌تر خواهد گرفت. ما خریداران را تشویق می‌کنیم که هم‌زمان درخواست پروفایل الیاف و محدوده رطوبت را داشته باشند، زیرا ارزش الیاف باقی‌مانده سیب به نحوه خشک‌کردن و انبار کردن این ماده بستگی دارد. باقی‌مانده سیب زمانی بیشترین کاربرد را دارد که دقیقاً بر اساس وظیفه‌ای که واقعاً انجام می‌دهد، مشخص و انتخاب شود.
ثبات تأمین، عملیات کارخانه‌های تولید خوراک دام را حفظ می‌کند، زیرا سیب‌پوست فرآوری‌شده (Apple Pomace) که از بار به بار تغییر می‌کند، در مخلوط‌کن و ماشین گرانول‌ساز باعث ایجاد کار اضافی می‌شود. در فعالیت‌های ما با مواد اولیه گیاهی و مواد مشتق‌شده از تخمیر، رطوبت، اندازه ذرات و مواد خارجی را پارامترهای حیاتی برای رهاسازی محصول در نظر می‌گیریم و سیب‌پوست فرآوری‌شده نیز باید با همان دقت مدیریت شود. کارخانه‌ای که سیب‌پوست فرآوری‌شده با رطوبت نامنظم دریافت می‌کند، مجبور است فرمول خوراک یا مرحله خشک‌کردن را تنظیم کند؛ و این تنظیمات هزینه‌های زمانی و مالی دارد. ما سیب‌پوست فرآوری‌شده را در مجموعه‌ای گسترده‌تر از محصولات جانبی گیاهی نگه می‌داریم تا خریداران بتوانند اجزای الیاف مرتبط را از طریق یک سیستم کیفیت واحد تأمین کنند، نه اینکه تأمین‌کنندگانی با استانداردهای ناسازگان را به هم متصل کنند. در واحد تولید ما، هر دسته پیش از رهاسازی به‌صورت حرفه‌ای آزمایش می‌شود و سوابق رهاسازی همراه با شماره دسته منتقل می‌شوند — این رویکرد، نسخه عملی شفافیت است. خریداری که پیشنهادهای سیب‌پوست فرآوری‌شده را مقایسه می‌کند، باید از تأمین‌کننده بپرسد که چگونه با دسته‌ای که از مشخصات منسوخ می‌شود برخورد می‌کند، چه شواهدی از بازرسی‌ها در دسترس است و آیا مشخصات سیب‌پوست فرآوری‌شده به گونه و مرحله تولید مورد نظر مربوط می‌شود یا خیر. قیمت اهمیت دارد، اما ارزش سیب‌پوست فرآوری‌شده از ثبات، مستندسازی و وجود یک همکار قابل اعتماد ناشی می‌شود که بتواند داستان پشت هر دسته را توضیح دهد.
EN
